Biz seyit Rıza’yı aldık.Otomobilde benimle Polis Müdürü İbrahim’in arasına oturdu.Jeep,,jandarm a karakolunun yanındaki meydanda durdu.Seyit Rıza sehpaları görünce anladı.
-Asacaksınız dedi ve bana döndü.
Siz Ankara’dan beni asmak için mi geldiniz? ...
Bakıştık!
İlk defa,idam edilecek bir insan ile yüzyüze geliyordum.Bana güldü.Savcı namaz kılıp kılamayacağını sordu.İstemedi.Son sözünü sorduk.
-Kırk liram ve saatim var,oğluma verirsiniz dedi.
Seyit Rıza’yı çıkardık.Hava soğuk ve etrafta kimseler yoktu.Ama Seyit Rıza,meydan insan ile doluymuş gibi,sessizliğe ve boşluğa sesleniyordu.
-Evladı kerbelayn! ...Bi hatayıh! ... Cürümdür…Zulümdür…Ci nayettir...,dedi ve benim tüylerim diken diken oldu! bu yaşlı adam, rap rap yürüdü..Çingeneyi itti..İpi boynuna geçirdi…sandalyeye ayağı ile tekmeyi vurdu…infazı gerçekleştirmişti! ..O da nice canlara kıydı! ...Ama,gözünü kırpmadan ölüme yürüyüşünü taktır etmekten kendimi alamadım…